Ég veit ekki hvar ég á að byrja því það er svo langt síðan
ég bloggaði síðast! Hef fengið nokkrar skammir í hattinn fyrir það, en þegar
maður er farinn að vera letihaugur sem þarf ekki að gera neitt, þá nennir maður
ekki að gera neitt þegar maður þarf þess. Fyrst skulum við ræða veðrið. Þegar
allt var farið að snjóa í kaf á Íslandi, snjórinn í Reykjavík kominn í
fréttirnar því snjómagnið á götunum þar voru 5cm, allir fastir og fólk komst
ekki í vinnu, þá var bara sól og blíða hér, og um 15-20 stiga hiti. Maður er
ekki alveg vanur þessu veðri. Eftir það hefur manni fundist aðeins vera farið
að hausta en alls ekki kominn vetur. Síðustu dagar hafa reyndar verið svolítið
kaldir og því kom dúnúlpan loksins að góðum notum.
Það sem ég sakna mest við haustið eru ábyggilega haustlitirnir
á Akureyri. Hér er mikill gróður en tréin eru aðallega græn og gul sem er
ekkert miðað við Akureyrina góðu.
Eftir um tveggja mánaða kyrrsetu drifum við Björn okkur í
crossfit. Það væri hægt að lýsa fyrstu æfingunum ansi skrautlega. Það fyrsta
sem mér datt í hug var að mér leið eins og ég hafi orðið fyrir valtara. Varð að
klessu ojbara, og það þurfti að skafa mig upp með kíttisspaða og bera mig heim.
Þvílíkt og annað eins! Á hverjum degi voru hlaup (sem ég hata) og wallball (sem
ég hata), og þannig var það næstu tvær vikurnar! Svo var ég orðin nokkuð góð en
þá fóru allir að hvetja mig áfram, og þegar fólk, sérstaklega sem maður þekkir
ekki og skilur ekkert hvað það eru að segja, er að hvetja mann áfram þá vill
maður ekki lippast niður eins og rækja og hætta heldur heldur áfram þangað til
maður deyr. Okei ég dó kannski ekki, en ég kúgaðist! Já ég kúgaðist við að
hlaupa, ég kúgaðist við að gera wallball og ég ældi næstum því við að gera
tabata magaæfingar og þurfti að hætta. Hversu slæmt!
En ég var farin að sætta
mig við að vera auminginn, sá sem kúgast á æfingu, nær varla andanum, síðust að
hlaupa (ok ég labbaði oft í staðin) og alltaf síðust með æfinguna.
Þá kom að því, ég þurfti að hætta að æfa því ég var farin að
finna svo til í hnénu. Það byrjaði samt þegar við vorum að flytja en verkurinn
minnkaði en byrjaði svo aftur þegar ég fór að æfa aftur og varð svo slæmur að
ég gat ekki beygt hnéð og ef ég steig í það þá réð ég ekkert við það og það fór
bara í allar áttir. Eftir ánægjulega læknisferð og enn ánægjulegri
sjúkraþjálfaraferð þá komst sjúkraþjálfarinn að því að ég er með.. bíðið ætla
að lesa þetta af blaðinu því það er ekki séns að ég muni hvað þetta heitir...
Quadriceps Tendinopathy. Já, sem þýðir semsagt að vefir í vöðvanum fyrir ofan
hnéð eru skemmdir og það er smá vökvi í vöðvanum. Jibbí... en það er ágætt að
vita hvað er að angra mann svo maður geti byrjað á fullu í endurbata. Ég fékk 3
æfingar sem ég á að gera og eiga að hjálpa við endurbata og svo bara kæla hnéð
3 á dag. Vonandi verð ég góð eftir einhverjar vikur. En ég þurfti að geyma
crossfitið í einhvern tíma og keypti mér kort í ræktina, sem er glatað!
Ástæðan fyrir því að ég hef ekki verið að blogga er
ábyggilega sú að það hefur ekki allt gengið að óskum hér úti. Þó svo að þetta
sé búið að vera mjög gaman þá hefur þetta líka verið ótrúlega erfitt. Það að
berjast við kerfið hérna er algjör martröð og svo virðist sem útlendingar séu
ekki ofarlega á lista hjá atvinnurekendum því ég er búin að leita af vinnu
síðan ég kom og ekkert fengið. Ég hef reyndar fengið vinnu sem barþjónn tvö
kvöld í lok nóvember hjá fyrirtæki sem sér um viðburði og ég vona að ég standi
mig vel þar og skilji hvað fólk biður um og svona svo ég geti haldið áfram þar,
en þetta eru bara nokkrir viðburðir í mánuði sem maður þarf að sækja um og
annað hvort fær eða fær þá ekki. En það er betra en ekkert. Þó svo að þetta
hafi allt verið erfitt og allt hérna taki ótrúlega langan tíma þá líður okkur
vel í Danmörku og erum búin að kynnast fullt af góðu fólki. Ég er loksins búin
að fara í viðtal varðandi dönskuskólann og byrja vonandi fljótlega. Bjössi er
byrjaður og fer tvisvar í viku í tvo tíma en þar sem ég er enn atvinnulaus ætla
ég að fara á morgnanna frá 8-12 alla virka daga. Ég hlakka mjög til að byrja.
En nóg um þetta. Nú er maður að verða alvöru dani, komin á
hjól og læti. Það er samt stórhættulegt að hjóla hérna í umferðinni. Maður
hjólar á götunni þegar það eru ekki hjólastígar og fer eftir umferðarljósunum.
Þið hefðuð átt að fylgjast með mér þegar ég fór mína fyrstu hjólaferð. Ég var
eins og hauslaus hæna á hjólinu, vissi ekkert hvað ég átti að gera og hvert ég
átti að fara til þess að komast þangað sem ég vildi. Það þýðir ekkert að hjóla
bara á gangstéttinn og yfir götuna þegar maður vill eins og heima, nei vinurinn
það þarf að fylgja umferðarreglunum! En ég lifði þetta af, í þetta skiptið! Nú
hefur verið skítaveður alla daga, rigning og rok og þar af leiðandi pollar út
um allt. Nú, ef það er pollur á götunni þá auðvitað hjóla ég ofan í hann,
þekkið þið mig ekki neitt? Ég fór um daginn í viðtal í jobcenter og fór
auðvitað á hjólinu. Á leið minni hjólaði ég í einn risa drullupoll og allt
skvettist á hægri fótinn þannig skórinn og buxurnar voru rennandi, ég blótaði
en hélt áfram. Þá lít ég á stýrið, var þá ekki könguló lafandi niður af
stýrinu! Ég fékk taugaáfall og datt næstum af! En það þýddi ekki að stoppa í
miðri umferðinni þannig ég náði að vippa henni burt með vettlingnum, bað til
guðs að hún hafi ekki fests á honum. Svo kom ég að öðrum gatnamótum með ljósum,
beið og svo af stað, beint í annan risapoll og ég þetta skiptið fór allt á
hægri fótinn, skórinn og buxurnar drulluskítugar og ég rennandi blaut. Ég
bölvaði aftur og leit á klukkuna, 5 mínútur í fundinn! Ég gaf í og brunaði í
átt að jobcenter. Með vindinn í augunum og rigninuna í andlitinu, þakkaði guði
fyrir að hafa ekki sett á mig maskara áður en ég fór út, það hefði endað illa.
Jæja loksins komin á áfanga stað. Dreif mig upp á aðra hæð og beið eftir
viðtalinu. Í miðju viðtalinu leit ég á skóna mína, þeir voru þornaðir en sjónin
var hræðileg, drullan og skíturinn á skónum og alveg uppá hné! Skórnir orðnir
ljósir af drullu (eru dökkbrúnir) og buxurnar líka (voru bláar). Guð minn
almáttugur, konan heldur ábyggilega að ég sé heimilislaus. Jæja þeir eru þó
undir borði og hún sér þá ekki. Þá er mér litið á bolinn minn, var kófsveitt
eftir hjólatúrinn, búin að vera að þurrka svitan af enninu og efri vörinni allt
viðtalið, tek ég eftir að ég er með svitabletti á maganum! Hversu mikil
feitabolla þarf maður að vera til að fá svitabletti á magann?!?!? Guð hvað ég
að gera? Búin að vera svona allt viðtalið þannig ég reyni að fela þetta með
gollunni. Þvílíkt og annað eins. Jæja hún heldur þá bara það sem hún vill,
viðtalið búið og gekk bara vel. Ég dríf mig út og bruna heim á hjólinu. Ákveð
að koma við í búð því mjólkin var búin. Fer inn og fatta aftur hvað skórnir
mínir eru skítugir. Ég dríf mig að kaupa það sem þarf og tek óvart bara einn
poka. Jæja það dugir en hvernig á maður að hjóla heim með einn nýþungan poka
öðru megin á stýrinu án þess að líta út fyrir að vera fullur? Guð minn
almáttugur aftur, ég reyni að hjóla en næ engu jafnfægi, riða til hægri og
vinstri alla leiðina heim, ber pokan upp, skipti um föt og steinrotast. Þvílíkt
og annað eins. Mig langaði að gráta. Ég komst að því að líf mitt er kómedísk
tradegía. Allt er svo hlægilega sorglegt. Afhverju er maður alltaf svona
kjánalegur og mishepnaður? Guð hvað ég er fegin að ég þetta er borg og maður
þekkir nánast engan.
Jæja þetta er nógu löng langloka í bili, byrjaði á þessu
bloggi fyrir mörgum dögum þannig ég klára þetta bara núna og set svo annað inn
sem fyrst.
Maggý :)
No comments:
Post a Comment